Poduszka ortopedyczna dla niemowląt BabyProfil 

TERAPIE

Integracja sensoryczna (SI)

to zdolność dziecka do odczuwania, rozumienia oraz organizowania informacji dostarczanych przez zmysły z otoczenia, a także z własnego organizmu. Integracja sensoryczna pozwala segregować, porządkować oraz składać razem pojedyncze bodźce w pełne funkcje mózgu. Gdy funkcje te są zrównoważone, to motoryka ciała łatwo dostosowuje się do otoczenia, a umysł łatwo przyswaja informacje, wówczas „dobre” zachowanie pojawia się w sposób naturalny. Integracja sensoryczna ma istotny wpływ na rozwój dziecka.
W organizmie każdego człowieka istnieją trzy układy sensoryczne: dotykowy, przedsionkowy i prioprioceptywny. Układy te nie tylko powinny funkcjonować prawidłowo, ale także ze sobą współpracować. W przeciwnym razie dziecko doświadcza kłopotów dotyczących interakcji z otoczeniem, a także nieprawidłowo rozpoznaje sygnały wysyłane przez własny organizm.

Układ dotykowy

Jak sama nazwa wskazuje, dotyczy zmysłu dotyku. Pozwala na odczuwanie, czy dane obiekty są gorące czy zimne, szorstkie czy gładkie, ostre czy tępe. Układ ten umożliwia nam rozpoznawanie przedmiotów za pomocą dotyku, odczuwanie bólu, ciśnienie itp.

Układ przedsionkowy

Koordynuje ruchy oczu, głowy oraz ciała. Pozwala nam balansować na równoważni, bujać się na huśtawce, koordynować ruchy obu stron ciała i łapać równowagę, gdy się potkniemy.

Układ prioprioceptywny

Korzysta z danych dostarczanych przez mięśnie i stawy, aby informować mózg o pozycji ciała. Dzięki niemu możemy stać bez przewracania się, używać ołówka lub odbijać piłką.

Objawy dysfunkcji Integracji Sensorycznej

Nie u wszystkich dzieci przyczyną problemów w nauce, rozwoju czy zachowania jest zaburzona integracja sensoryczna, są jednak wyraźne czynniki wskazujące na dysfunkcje integracji sensorycznej. Poniżej przedstawione są najważniejsze z nich:
  • Nadmierna wrażliwość na bodźce dotykowe, słuchowe, wzrokowe, oraz ruch. Nadwrażliwość charakteryzuje się między innymi takimi zaburzeniami zachowania jak: rozdrażnienie, unikanie określonych rodzajów ubrań lub jedzenia, wycofywanie się w wyniku dotknięcia, rozpraszalność lub lęk podczas zwykłych zabaw ruchowych np. na placu zabaw.
  • Zbyt mała wrażliwość/reaktywność na stymulację sensoryczną. W przeciwieństwie do dziecka z nadwrażliwością, dziecko ze zbyt słabą reaktywnością może poszukiwać intensywnych wrażeń sensorycznych m.in., takich jak: celowe uderzanie ciałem o przedmioty bądź intensywne kręcenie się wokół własnej osi. Dziecko może ignorować ból lub też być nieświadome zmian pozycji własnego ciała. Zachowania niektórych dzieci zmieniają się drastycznie od nadwrażliwości do zbyt słabej reaktywności.
  • Zbyt niski lub wysoki poziom aktywności ruchowej. Dziecko może być ciągle w ruchu lub wolno się uaktywniać i męczyć się szybko. U niektórych dzieci poziom aktywności może się zmieniać od jednego ekstremum do drugiego.
  • Trudności z koncentracją, impulsywność.
  • Problemy z koordynacją. Problemy te mogą dotyczyć umiejętności z zakresu małej lub dużej motoryki. Niektóre dzieci będą miały słabą równowagę, inne natomiast mogą mieć olbrzymie trudności z nauczeniem się nowej czynności, która wymaga od dziecka koordynacji ruchowej.
  • Opóźnienie rozwoju mowy, rozwoju ruchowego, a także trudności w nauce. Objawy te mogą być widoczne w wieku przedszkolnym razem z innymi objawami dysfunkcji integracji sensorycznej..
  • Słaba organizacja zachowania. Dziecko może być impulsywne lub może łatwo się rozpraszać oraz okazywać brak planowania przed wykonaniem jakiegoś zadania. Niektóre dzieci mogą mieć problemy z przystosowaniem się do nowej sytuacji, inne natomiast mogą reagować agresywnie, wycofywać się lub być sfrustrowane kiedy poniosą porażkę.
  • Niskie poczucie własnej wartości.


  • Integracja sensoryczna jest dla wszystkich dzieci, które mają jakiekolwiek trudności w rozwoju, ale także jeżeli chcemy poprawić zdolności swojego dziecka. SI daje szanse poprawy rozwoju dla wszystkich dzieci. Certyfikowany terapeuta wykona niezbędne testy, aby ustalić zakres deficytów z integracji sensorycznej i opracować program zajęć, których celem będzie zniwelowanie tych deficytów oraz usprawnienie dziecka tak, aby nabrało pewności siebie w szkole, a także wśród rówieśników.

    Metoda Vojty

    opiera się na wrodzonych wzorcach ruchowych - nie naucza, nie ćwiczy, nie trenuje prawidłowych procesów ruchowych

    Metoda Vojty pobudza do aktywności mózg i drzemiące w nim „wrodzone,, zakodowane wzorce ruchowe”, wymusza przetransportowanie tej aktywności do mięśni tułowia i kończyn w formie skoordynowanych ruchów.

    Jeśli badanie neurokinezjologiczne motoryki spontanicznej dziecka, reakcje ułożeniowe oraz badanie odruchów pierwotnych wykaże odchylenia od prawidłowości, to możliwie najwcześniejsze zastosowanie metody odruchowej lokomocji pozwoli na niedopuszczenie do patologicznego rozwoju, a przynajmniej zminimalizowanie jego skutków.
  • Terapia odruchowa lokomocji wg Vojty polega na odruchowym wyzwalaniu prawidłowych wzorców lokomocji;
  • Rolą fizjoterapeuty po skierowaniu dziecka na terapię przez lekarza, jest ustalenie głównego problemu dziecka, określenie pierwszego celu jej prowadzenia oraz co najważniejsze dobór programu ćwiczeń;
  • Kluczem dla powodzenia rehabilitacji metodą Vojty są RODZICE, na których spoczywa obowiązek jej systematycznego prowadzenia;
  • Rozwiązywanie technicznych problemów ćwiczeń należy do fizjoterapeuty;
  • Warunkiem niezbędnym do odniesienia maksymalnego efektu jest świadomość rodziców o istniejącym problemie w rozwoju własnego dziecka oraz przekonanie o konieczności rozpoczęcia i prowadzenia takiej terapii.
  • Metoda Vojty wykorzystuje do pobudzania centralnego układu nerwowego tzw. receptory czucia głębokiego, czyli prioprioreceptory;
  • W praktyce polega to na ułożeniu dziecka w ściśle określonej pozycji, utrzymaniu jej przez pewien czas oraz pobudzaniu tzw. stref stymulacji, a po wzbudzeniu oczekiwanej reakcji ruchowej na zastosowaniu odpowiedniego oporu.


  • Bezwzględnym warunkiem uzyskania prawidłowej reakcji ze strony centralnego układu nerwowego (mózgu) dziecka jest BEZBOLESNOŚĆ działania terapeuty oraz rodziców w trakcie stymulacji.

    Niezachowanie tej zasady spowoduje włączenie się receptorów bólu, czyli nocyreceptorów. Spowoduje to niedotarcie potrzebnych bodźców z wcześniej wymienionych receptorów czucia głębokiego (prioprioreceptorów) do mózgu, a w konsekwencji nie zostaną wywołane pożądane reakcje!!!

    Reakcja, którą wywołujemy dzieje się poza wolą dziecka. Jednocześnie zostaje przyłożony odpowiedni opór. Dla dziecka jest to ciężka praca oraz odczucie dużego dyskomfortu wobec którego ma ono prawo wyrazić swoją dezaprobatę i niezadowolenie. Zasady prowadzenia prawidłowej terapii wg metody Vojty
  • ćwiczenia 4 x dziennie,
  • trzy wzorce (na plecach, na boku, na brzuchu),
  • każdy wzorzec 2 x każda strona,
  • czas trwania terapii zależny jest od wieku dziecka: 0-6m.ż. - max 5 minut, 6-12m.ż. - 8-10 minut, starsze dzieci - max. 15-20 minut.
  • spotkania z terapeutą 1-2 / tydzień,
  • wykluczenie przeciwwskazań,
  • spokój i opanowanie Rodzica i terapeuty


  • Zastosowanie
  • zaburzenia ośrodkowej koordynacji nerwowo-mięśniowej (asymetrie ułożeniowe dotyczące pochylenia głowy, asymetrii tułowia, chętniejszego używania jednej kończyny);
  • zaburzenia motoryki spowodowanej uszkodzeniami mózgu (np. MPDZ);
  • obwodowe uszkodzenia (np. porażenie splotu barkowego, rozszczep kręgosłupa);
  • choroby nerwowo-mięśniowe;
  • choroby genetyczne (np. zespół Downa);
  • kręcz szyi;
  • wspomagająco przy leczeniu dysplazji stawu biodrowego;
  • w schorzeniach i ograniczeniach kręgosłupa ( np. skolioza, wada postawy, wady stóp).


  • Metoda Vojty podobnie jak inne działania medyczne nie jest stuprocentowym środkiem na likwidowanie wszystkich problemów zdrowotnych dzieci, tym bardziej, że dotyczy ona tak trudnej dziedziny jak neurologia rozwojowa, przed którą stoi jeszcze wiele nierozwiązanych problemów. Coraz liczniejsze wyniki badań naukowych świadczące o jej skuteczności powinny zachęcać jednak do popularyzacji tej koncepcji na szeroką skalę w naszym kraju. Sygnały alarmowe w rozwoju dziecka w pozycji na plecach:
  • przedłużona i/lub pogłębiona lordoza odcinka szyjnego kręgosłupa (odginanie główki do tyłu);
  • asymetria tułowia, często połączona z asymetrią głowy;
  • ułożenie odgięciowe (hiperlordoza odcinka lędźwiowego kręgosłupa, brak przylegania pleców do podłoża -„mostki”);
  • kciuki w inklinacji, szczególnie po 3 miesiącu życia;
  • brak koncentrycznej pracy mięśni brzucha;
  • brak lub słabe wodzenie oczu za zabawką szczególnie po drugim miesiącu życia.


  • Sygnały alarmowe w rozwoju dziecka w pozycji pronacyjnej:
  • brak unoszenia główki i/lub przekładania na drugi policzek, szczególnie po szóstym tygodniu życia;
  • unoszenie główki bez podparcia na kończynach górnych, unoszenie poprzez odginanie tułowia;
  • asymetria ustawienia główki i/lub tułowia;
  • podpór na wyprostowanych łokciach i zaciśniętych piąstkach, kciuki w inklinacji, rotacja wewnętrzna kończyn górnych;
  • hiperlordoza odcinka szyjnego i/lub lędźwiowego kręgosłupa.
  • Metoda NDT-Bobath

    Bobath (Neurodevelopmental Treatment – NDT) została stworzona w latach 40 XXw. przez Bertę i Karla Bobath. Od tego czasu jest stosowana na całym świecie, zarówno dla dzieci jak i dorosłych.
    W Polsce Metoda NDT-Bobath stosowana jest z powodzeniem dla wcześniaków, niemowląt i dzieci starszych z zespołami neurologicznymi, ortopedycznymi, genetycznymi oraz prezentującymi opóźnienia w rozwoju. Metoda NDT-Bobath została zapoczątkowana w latach czterdziestych XX wieku w Londynie przez fizjoterapeutkę Bertę Bobath i jej męża Karela – neurologa. Metodę rozwijano oraz modyfikowano równocześnie ze zdobywanymi doświadczeniami praktycznymi, a także osiągnięciami wiedzy medycznej, głównie z zakresu neurofizjologii, jak również obserwacji przebiegu prawidłowego oraz nieprawidłowego rozwoju ruchowego dzieci. Początkowe założenia metody Państwa B. i K. Bobathów oraz szwajcarska lekarka, specjalistka w pediatrii Elsbeth Koeng i współpracująca z nią Mary Quinton z Ośrodka Bobathów w Londynie, rozwinęły omawianą metodę w leczenie neurorozwojowe (Neurodevelopmental Treatment – NDT), szczególnie przydatne w rehabilitacji wcześniaków, niemowląt oraz najmłodszych dzieci. Metoda NDT-Bobath jest stosowana na całym świecie. Przyjęte w niej założenia i sposoby postępowania nie wywołują kontrowersji i są akceptowane powszechnie.

    Założenia Metody NDT Bobath
    Usprawnianie według Metody NDT Bobath ma na celu pomóc dziecku we wszechstronnym rozwoju tak, aby mogło uzyskać niezależność w życiu i wykorzystać swoje możliwości na tyle, na ile pozwala istniejące uszkodzenie Ośrodkowego Układu Nerwowego (OUN). Doświadczenia czuciowo-ruchowe dziecka z dysfunkcją OUN są odmienne, co wywołuje nieprawidłowe odczuwanie własnego ciała oraz nieprawidłowe ruchy. Reakcje prostowania i równowagi niestety często nie rozwijają się. Zaburzenia w napięciu mięśni oraz niewłaściwe jego rozłożenie przyczyniają się do powstawania odmiennych wzorców ruchowych, typowych dla poszczególnych zaburzeń. Pierwsze nieprawidłowe objawy występujące u dziecka z zaburzeniami dotyczą zwykle kontroli głowy i tułowia, a następnie nieprawidłowości rozwijają się w dystalnych częściach ciała. Dominują wzorce zgięciowe i wyprostne, a rozwój rotacyjnych ruchów jest znacznie upośledzony.

    Główne zasady usprawniania według koncepcji NDT Bobath obejmują: – wpływanie na napięcie mięśni poprzez obniżanie napięcia wzmożonego oraz podwyższanie obniżonego, co jest możliwe dzięki zastosowaniu odpowiednich technik terapeutycznych już od pierwszych miesięcy życia, – wyhamowywanie wzorca patologicznego oraz nauka wzorca prawidłowego, – wyzwalanie ruchów w formie najbardziej jak to jest tylko możliwe zbliżonej do prawidłowych, co zostaje osiągnięte poprzez wspomaganie i prowadzenie ruchu z punktów kluczowych, – wykorzystywanie i utrwalanie zdobytych umiejętności ruchowych w czynnościach codziennych.

    Terapeuta ćwiczy całe ciało dziecka, a nie porusza wybranymi kończynami. Dzięki temu dostarcza odpowiednich doznań ruchowych oraz czuciowych, co sprawia, iż dziecko jest dynamicznie aktywizowane. Pomoc przy wykonywaniu ruchu powinna być taka, aby zapewniała maksymalny i aktywny udział dziecka, a jednocześnie nie wywoływała nieprawidłowych odpowiedzi wynikających ze zbyt dużego wysiłku bądź stresu. Każdy ruch jest odpowiednio przygotowywany i połączony z przemieszczaniem ciężaru ciała i środka ciężkości. Rodzaj, rytm oraz tempo ćwiczeń dobiera się indywidualnie. Mimo, że zajęcia prowadzi się najczęściej indywidualnie, to jednak ich celem jest zawsze przygotowanie dziecka do uczestniczeniu w normalnym życiu rodzinnym, a także społecznym. To indywidualne podejście daje możliwość uwzględnienia potrzeb psychologicznych dziecka, występujących zaburzeń, stopnia jego sprawności warunków rodzinnych oraz środowiskowych.

    Usprawnianie według koncepcji NDT-Bobath jest szczególnie wskazane w leczeniu niemowląt i dzieci, ponieważ może być łatwo włączone w ich biologiczny rytm dnia. Prawidłowo wykonywane zabiegi pielęgnacyjne, karmienie, noszenie oraz zabawa z dzieckiem są odpowiednimi momentami do utrwalania ruchów ćwiczonych przez fizjoterapeutę. Odpowiednio przeszkoleni rodzice, jak również opiekunowie, którzy zrozumieją problemy oraz trudności występujące u własnego dziecka kontynuują ćwiczenia w warunkach domowych.

    Metoda PNF (Proprioceptiv Neuromuscular Facilitation)

    czyli torowanie nerwowo-mięśniowe.
    Głównym celem terapii PNF jest praca nad funkcją, której chory (zarówno dorosły, jak i dziecko) potrzebuje. Siła mięśni oraz zakres ruchu, które są ważne w tradycyjnym postępowaniu terapeutycznym, są tylko środkiem do uzyskania celu, jakim jest funkcja. Koncepcja ta zaleca, aby postrzegać chorego w sposób całościowy, wykorzystując do terapii silne oraz zdrowe regiony ciała. Wykorzystanie w omawianej terapii najsprawniejszych części ciała prowadzi do uzyskania aktywności ruchowej w obszarach słabszych, bądź uszkodzonych. Założeniem metody PNF jest maksymalne pobudzenie receptorów znajdujących się w ciele, a także różnych sfer kory mózgowej, w celu ułatwienia (torowania) ruchu w części obszaru uszkodzonego. Ruchy stosowane w metodzie PNF są zgodne z naturalną pracą mięśni, jak również stawów. Podczas terapii każdy ruch odbywa się w trzech płaszczyznach, co wymusza zaangażowanie do pracy maksymalnej ilości włókien mięśniowych. Wielokrotnie powtarzany ruch może spowodować utworzenie nowego wzorca ruchowego, czyli przywrócić przewodnictwo nerwowe w uszkodzonym obszarze. Terapia metodą PNF postrzega pacjenta w sposób całościowy. Jest to metoda bezbolesna, wysoce edukująca pacjenta, a przede wszystkim skuteczna.

    WSKAZANIA:

    Neurologiczne:
  • przebyte incydenty naczyniowe Ośrodkowego Układu Nerwowego w postaci udarów niedokrwiennych oraz krwotocznych mózgu;
  • choroby powodujące zaburzenia w utrzymywaniu równowagi;
  • choroby powodujące upośledzenie stereotypu chodu;
  • stwardnienie rozsiane (SM);
  • choroba Parkinsona, itp.


  • Ortopedyczne:
  • pacjenci, u których występują zaburzenia funkcji mięśni w postaci deficytu masy oraz siły mięśniowej;
  • choroby mięśni szkieletowych (m.in. dystrofie,zaburzenia metaboliczne, zmiany zapalne);
  • złamania tkanki kostnej;
  • uszkodzenia tkanek miękkich aparatu ruchu: mięśni, ścięgien, więzadeł, torebek stawowych;
  • zaburzenia tzw. propriocepcji, jako następstwo doznanego urazu tkanek miękkich;
  • zaburzenia prawidłowej postawy - reedukacja posturalna;
  • bóle kręgosłupa;
  • neuralgie nerwu trójdzielnego oraz twarzowego;
  • zaburzenia funkcji wegetatywnych (oddychanie, połykanie, artykulacja);
  • leczenie stawów hypermobilnych - stabilizacje stawów kręgosłupa oraz kończyn, itp.


  • Uwzględnienie podczas planowania terapii potrzeb ruchowych, jak również problemów zgłaszanych przez chorego, przynosi dużo korzyści, co przyczynia się do tego, że PNF jest metodą przyjazną dla pacjenta:

    Korzyści z pracy z metodą PNF to:
  • pozytywne rozpoczęcie terapii (z dala od faktycznego miejsca dysfunkcji) buduje w chorym, pomimo świadomości uszkodzenia, wiarę we własne siły i powodzenie ćwiczeń, stymulując do mobilizacji rezerw tkwiących w jego organizmie bez obawy o wystąpienie bólu;
  • jasno określone, osiągalne cele, wpływają na pełną świadomość pacjenta podczas zabiegu;
  • PNF znajduje funkcjonalne rozwiązania dla problemów ruchowych dnia codziennego pacjenta;
  • wyjaśniając zasady wykonywania poszczególnych aktywności, chroni pacjenta przed samoistną, patologiczną kompensacją;
  • uczy zmian pozycji oraz ruchów globalnych (np. poruszania się w obrębie łóżka, przesiadania się z wóżka na toaletę), jakie wszyscy wykonujemy w życiu codziennym;
  • ze względu na sumowanie się podczas terapii wielu bodźców odbieranych przez pacjenta, stanowi silną stymulację polisensoryczną (w ćwiczeniach aktywizowany jest wzrok, słuch, receptory dotyku, równowagi, czucia głębokiego i wiele innych);
  • metoda przyjazna dla pacjenta - oparta na bezbolesnej pracy, wykorzystującej silne odcinki ciała i umiejętności chorego do ułatwiania reedukacji utraconych funkcji;
  • wysoki poziom bezpieczeństwa terapii wynikający z integracji zabiegu z diagnostyką;
  • możliwość pracy z chorym na każdym poziomie dysfunkcji - zabezpieczenie terapią; wszelkich funkcji od ruchowych do wegetatywnych;
  • wysoki poziom edukacji pacjenta, oparty na współuczestnictwie w planowaniu terapii i kontynuacji ćwiczeń w formie programu domowego;
  • niewielkie wymagania sprzętowe;
  • duża efektywność prowadzonej terapii, która wynika z dokładnej analizy problemu i ukierunkowanych działań.

  • Komputerowe badanie strony podeszwowej stopy

    Stanowi rozwinięcie i udoskonalenie znanego badania podoskopowego. Oprócz dokładnej odbitki stopy (plantokonturogramu) możliwe jest również uzyskanie informacji o przestrzennym ukształtowaniu sklepienia stóp.

    Zalety:
  • skaner przestrzenny 3D do wyznaczenia wysklepienia śródstopia w warunkach obciążenia i odciążenia stopy;
  • analiza obciążeń dzięki kolorowej wizualizacji intensywności nacisku; obserwacja ustawienie pięt (koślawość/szpotawość);
  • analiza rzeczywistego rzutu środka ciężkości przez czteroczujnikową platformę stabilograficzną;
  • dynamiczna rejestracja badań podczas ruchu.


  • Do wskazań w celu wykonania badania podoskopem komputerowym należą m. in.:
  • nieprawidłowości w budowie stóp i kończyn dolnych (stopy płaskie, stopy płasko-koślawe, stopy wydrążone, itp.),
  • zaburzenie wzorca chodu,
  • problemy z utrzymywaniem równowagi,
  • ból kończyn dolnych.


  • Aparatura do komputerowej oceny stóp CQ-St zaprojektowana i wyprodukowana została tak, aby ułatwić diagnostykę podporu całej postawy ciała i wcześniejszego wykrycia wad postawy ciała. Zasadniczym celem działania omawianego sprzętu jest uzyskanie miarodajnego, obiektywnego, a także udokumentowanego obrazu podeszwowej strony stóp pacjenta. Umożliwia właściwe dostosowanie ćwiczeń lub ewentualnego zaopatrzenia ortopedycznego (wkładki ortopedyczne). Badanie jest nieinwazyjne i nieszkodliwe.Do badania skierowanie nie jest potrzebne. Badanie komputerem podoskopowym umożliwia kontrolę zastosowanego leczenia i profilaktyki, dlatego częstość powtarzania badania uzależniona jest od ewentualnego problemu. Najczęściej badanie kontrolne wykonywane jest co 3-4 miesiące.

    Pacjent otrzymuje wynik badania, w którym zawarte są informacje na temat ukształtowania:
  • sklepienia podłużnego (kąt Clarke’a i wskaźnik Sztritera-Godunowa),
  • sklepienia poprzecznego (kąt piętowy Gamma, wskaźnik Wejsfloga),
  • szerokości i długości stopy,
  • kąt koślawości palucha Alfa,
  • kąt szpotawości palca Beta.
  • Realizacja badania polega na tym, iż dzieckostawia stopy na przeźroczystej płycie i wykonywane są fotografie; Obraz stóp obserwowany jest przez kamerę CCD i przetwarzany na sygnał cyfrowy, a następnie przesyłany do pamięci komputera; Bezpośrednio po badaniu wyniki poddawane są szczegółowej analizie i następnie pacjent otrzymuje pełną dokumentację oraz wyliczenia, które w szybki sposób zostaną porównane z gotowymi normami.

    Metody leczenia wad stóp i kończyn dolnych?
  • Problem leczenia stóp z obniżonym lub zniesionym sklepieniem podłużnym oraz poprzecznym jest niezwykle kontrowersyjny i pomimo upływu lat nadal istnieje swoisty dualizm terapeutyczny w podejściu do zniekształcenia.
  • Z jednej strony istnieją teorie o fatalnych skutkach zaniechania masowego zaopatrywania dzieci we wkładki ortopedyczne w postaci powstawania wczesnych zmian zwyrodnieniowych oraz upośledzenia funkcji.
  • Z drugiej strony coraz popularniejszy staje się pogląd oparty na badaniach EBM, iż należy ograniczyć repertuar tylko do metod leczniczych zachowawczych.
  • Leczenie stóp płaskich zazwyczaj jest zachowawcze.
  • Ustalając program leczenia należy zwrócić uwagę na przyczynę wywołującą obniżenie lub zniesienie sklepienia stóp.
  • Wskazany jest kompleksowy charakter postępowania terapeutycznego.
  • Ćwiczeniom leczniczym powinno towarzyszyć dbanie o właściwą masę ciała i noszenie prawidłowego obuwia.
  • Istotny jest także wiek pacjenta, stopień zaawansowania wady i skuteczność poprzednio stosowanych metod leczenia.
  • Kinesiology Taping

    jest to metoda pozwalająca na osiąganie doskonałych rezultatów terapeutycznych przez działanie sensoryczne plastra kinesiology tape. Istotą każdej metody terapeutycznej jest oddziaływanie na organizm poprzez różne czynniki mechaniczne oraz fizykalne w celu osiągnięcia pożądanych zmian. Aplikacje plastra nie mają w większości zastosowań charakteru korekcji mechanicznej, lecz przede wszystkim działanie sensoryczne poprawiające funkcjonowanie lokalne lub wpływanie na dysfunkcje znajdujące się poza obszarem objawu (np. bólu). Wykorzystywane są w tej metodzie testy przesiewowe, dzięki którym terapeuta lokalizuje dysfunkcje organizmu, a następnie porównuje je z istniejącymi objawami. W terapii Kinesiology Tapingu wykorzystujemy plaster k-active tape o parametrach zbliżonych do właściwości ludzkiej skóry. Nazwa Kinesiology Taping pochodzi z języka łacińskiego, kinesiologia – nauka o ruchu, a więc za pomocą aplikacji plastra dajemy możliwość przywrócenia funkcji. Każda aplikacja poprzedzona jest badaniem, oceną układu mięśniowo-powieziowego. Omawiana metoda nie jest oparta na stosowaniu gotowych szablonów dla poszczególnych schorzeń. Kinesiology Taping jest najbardziej rozwiniętą i stale dynamicznie się rozwijającą odmianą terapii z użyciem plastra bazującą na ostatnich osiągnięciach wiedzy medycznej z obszaru terapii mięśniowo-powieziowej. Istnieje wiele form terapii, jednak Kinesiology Taping posiada następujące cechy:
  • jest dobrze akceptowany przez pacjentów (zarówno dzieci, jak i dorosłych),
  • działa zgodnie z funkcjonowaniem organizmu przez 24 godziny na dobę, a nie tylko podczas sesji terapeutycznej,
  • efekt poprawy jest zauważalny bezpośrednio po aplikacji i utrzymuje się po jej usunięciu.
  • ZAJĘCIA RUCHOWE DLA KOBIET W CIĄŻY I PO PORODZIE

    Ciąża to pierwszy krok do macierzyństwa. Jeśli przebiega prawidłowo i jeśli lekarz nie widzi żadnych przeciwwskazań, ćwiczenia w ciąży są potrzebne, ponieważ przygotowują ciało przyszłej mamy do akcji porodowej i pomagają szybciej wrócić do formy po narodzinach dziecka. Terapeuci MedicaBaby proponują Paniom zajęcia ruchowe, które przygotują organizm kobiety na obciążenia związane z porodem.

    Urodzenie dziecka zmienia nie tylko życie, ale także ciało kobiety. Dużo młodych matek martwi się zbędnymi kilogramami po ciąży, rozstępem mięśni brzucha. Jeśli niedawno urodziłaś, a Twoje ciało potrzebuje pomocy, nie przejmuj się! Proces ten można przyspieszyć za pomocą rehabilitacji ruchowej.

    Proponujemy Paniom bezpieczne zajęcia ruchowe, które ułatwią powrócić do formy po porodzie. Rehabilitacja ruchowa będzie miała na celu odbudowanie świadomości mięśni dna miednicy, wzmocnienie mięśni brzucha, likwidację rozstępu mięśni prostych brzucha oraz mobilizację blizny u Pań po cesarskim cięciu.
    Uniwersalna profilaktyczna ortopedyczna poduszka BabyProfil. Dla dzieci i niemowląt od 0 do 12 miesięcy